Μια φορά και έναν καιρό σε μια όμορφη μακρινή κοιλάδα υπήρχαν πανύψηλα καταπράσινα δέντρα.
Κάτω από την πυκνή βλάστηση των δέντρων έτρεχαν και έπαιζαν ευτυχισμένα και χαρούμενα τα ζωάκια του δάσους.
Μα και πάρα πάρα πολλοί άνθρωποι καθημερινά πήγαιναν να βρουν λίγη δροσιά και να ξεκουραστούν κάτω από το πυκνό τους φύλλωμα.Μέσα σ’ αυτό το πανέμορφο δάσος ξεχώριζε για τη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά της μία λεύκα.
Όλοι όσοι επισκέπτονταν το δάσος, έμεναν να θαυμάζουν το πανέμορφο
αυτό δέντρο. Τα κλωνάρια του λες και έφταναν στον ουρανό και χάνονταν
μέσα στα σύννεφα, τα φύλλα του καταπράσινα και γυαλιστερά. Το ζήλευαν
όλα τα υπόλοιπα δέντρα. Ο ίσκιος του απλωνόταν πυκνός και χάριζε σε
όλους όσοι στέκονταν από κάτω του δροσιά και ξεκούραση.
Φαινόταν να είναι ένα ξεχωριστά ευλογημένο δέντρο.
Όλα έμοιαζαν να κυλούν ήσυχα και ευτυχισμένα στην κοιλάδα μας.